Author Silva Almada: We still don’t take violence against women seriously

Silva Almada: “Feminism lives on in the streets, in protests, in activism.”

“They had lives,” Silva Almada says of the three girls murdered in Argentina in the 1980s. in its influential history dead girls The famous Argentine writer gives them both a voice and a face. At the same time she tells the story of several female murder victims. “Violence against women is universal.”

Imet K Silva Almada On a dark November day in Ghent. She is writer-in-residence at La Maison des Écrivains Étrangers et des Traducteurs in Saint-Nazaire, France. At the invitation of the Department of Literature at the University of Ghent, you will be staying in Belgium for a few days. After her French adventure, she will travel to Ecuador, where she will speak at the International Book Fair in the capital, Quito.

I'm proMO*

Support our unique non-profit media project and become a proMO*.

You will receive our magazine and enjoy many other benefits.

You make MO*s possible and support us on our mission.

For 4 euros per month or 50 euros per year.

I became a proMO*

Almada is a leading voice in contemporary Latin American literature. The Argentine writer has novels, short stories, a poetry collection, a children’s book, and a narrative to her name. She is also a co-founder of Salvaje Federal, an online library featuring titles by authors from the heart of Argentina.

Our conversation takes place in the empty coffee shop of your hotel. The atmosphere is friendly, we order tea and coffee. I’ll start with some questions dead girls (2014), the gritty record of three murders of women in the 1980s, in the interior of Argentina.

Andrea Dan was 19 when she was murdered in her sleep in 1986. María Luisa Quevedo was 15 when she disappeared in 1983. She was found a few days later raped and strangled. Finally, Sarita Modine disappeared in 1988 when she was 20 years old. Her body was never found. Why were they killed? Because they were women.

“The World of Femicides”

Almada’s life and literary world begins in Entre Ríos, where she was born and raised. The province in northeastern Argentina is also very much the setting dead girls. The narrator who learns about the murder of a girl in a nearby village is Almada herself. “It wasn’t my idea at first, but the memories and things about my life and the lives of the women I grew up with will come up anyway.”

“For months we have been checking every night if the windows are closed, if anyone is under the bed.”

The author talks about how she searched for a literary reconstruction of entering the “world of femicide” in the 1980s. My dad always brought the meat to the roast on Sundays. Listen to the radio. Then the news came. From a very familiar case in my childhood, I learned the terrible news that a girl not much older than me had been killed. She could have been my older sister.

More memories about the murdered girls will appear over the course of the book. Stories about sexual violence or misogyny. Almada writes: “For more than twenty years Andrea Dunn has been my companion.” “She was there whenever I heard another woman was killed.”

What does thatSome chilling news with a little girl?

Silva Almada: At the time of Andrea’s murder, the word femicide was not yet in use. It was about killing a little girl, which was shrouded in a lot of mystery. Especially since it happened in her house. Neither in the street nor at the dance. This was very touching for me and many other teenage girls. It wasn’t until years later that I realized this was a very violent entry into womanhood for me.

When I was working on my book, I talked to friends from that time. They also remembered this feeling of horror: for several months we had been checking every evening to see if the windows were closed, if there was no one under the bed.

It was also the first time I realized how we live with everyday violence. For example, there were neighbors, we all know that the husband beats his wife. Or the jealous boyfriend who threatened his girlfriend to set her house on fire.

It wasn’t all natural, it was their business. It was about a climate in which violence is normalized. It was almost strange that my father wasn’t violent towards my mother and us.

What is the impact of this violence everywhere?

Almada: Bij de voorbereidingen van mijn verhaal bedacht ik dat ik me nooit in geweldsituaties had bevonden. Ik besefte dat ik nooit extreme vormen van geweld had meegemaakt, maar wel zaken die vrouwen voortdurend moesten doormaken: bang zijn om alleen op straat te komen, om langs een groep mannen te wandelen. Heel ons leven lang.

‘Deze meisjes waren meer dan een naam en een femicidezaak.’

Ik dacht niet dat iemand me écht zou doden of verkrachten, maar ik voelde wel een zekere onrust. Ik voelde dat ik niet vrij kon rondwandelen, en had een ongemakkelijk gevoel in mijn lichaam. Het zijn die kleine manifestaties van dagelijks geweld die femicide ondersteunen.

Als lezer treed je binnen in de wereld en levens van deze drie vermoorde meisjes. Dat is, denk ik, een groot deel van de kracht van het boek. U vertelt hun verhaal.

Almada: Ik wou over deze gevallen van femicide schrijven, vertellen wie de meisjes waren. Ik wou beschrijven hoe deze drie jonge meisjes straffeloos vermoord werden, want er is nooit iemand veroordeeld voor deze moorden.

Deze meisjes hadden een verhaal. Ze waren zoals eender welke meisjes van die leeftijd die werkten of studeerden. Ze wilden dingen doen, misschien reizen of trouwen. Ze hadden een leven. Ik weet niet wat er van hen zou zijn geworden als ze nog leefden, maar het waren jongeren met dromen, verlangens, vrienden, vriendjes, familie. Ze waren meer dan een naam en een femicidezaak.

Ik groeide op in dezelfde periode als zij. Er waren veel dingen waarmee ik mij kon identificeren zonder de meisjes te hebben gekend. Dat voel je in het boek, en dat helpt de lezer om zich met hen te identificeren.

© Leandro Fernández / Sin Retorno

Ni Una Menos-protestmars tegen femicide in 2015 in Mendoza, Argentinië.

Universeel geweld

In het boek verwijst u ook enkele keren naar de junta in Argentinië, die duurde van 1976 tot 1983. In die tijd werden naar schatting 30.000 mensen vermoord. Ziet u een verband tussen dat schrikwekkende geweld en het genormaliseerde gendergeweld?

Almada: De dictatuur in Argentinië is alleen mogelijk geweest met de medeplichtigheid van de maatschappij. Sinds kort erkennen we dat ook: het was geen louter militaire, maar een militair-burgerlijke dictatuur. Het machismo en de misogynie zijn culturele problemen. Dat zo’n dictatuur heeft kunnen plaatsvinden, met steun van de maatschappij, zegt iets over onze cultuur.

In mijn boek toon ik aan dat de politie op het moment van de gebeurtenissen dezelfde is als de politie die voor de dictatuur werkte. Nog altijd, veertig jaar later, is de politie een heel machistische structuur. Agenten zijn gewelddadig en hechten niet veel belang aan de verdwijning van een meisje.

‘Femicide is niet alleen een probleem van Latijns-Amerika, het geweld is universeel.’

Er is een grote weerstand om gendergeweld serieus te nemen. Als een meisje niet thuiskomt, is de eerste opmerking altijd: ‘ze zal wel met een vriendje weggelopen zijn’.

Het is de schuld van het meisje of de vrouw.

Almada: Precies. Wanneer tijdens het dictatoriale bewind iemand verdween, zeiden de buren: ‘Die zal wel iets gedaan hebben’. Vandaag gebeurt hetzelfde wanneer een meisje verdwijnt. Vooral wanneer ze jong is en uit een arm milieu komt.

Wat zou ze gedaan hebben om dood te eindigen?, is de eerste vraag. Alsof het de schuld is van de vrouw en niet van de man die haar vermoordde. Verschrikkelijk.

De gebeurtenissen in uw boek spelen zich af in het Argentijnse binnenland. Wil u ook een universeel verhaal vertellen?

Almada: De namen kunnen veranderen, maar de patronen en de reacties herhalen zich. Daarin schuilt het universele. Ik vertel over deze drie gevallen van femicide, maar het had over eender wie van de vele dode meisjes kunnen gaan. De verhalen uit mijn boek vind je ook terug in de buurlanden van Argentinië. En dan hebben we het nog niet eens over Mexico, waar tien vrouwen per dag worden vermoord.

Ik ken de realiteit in Europa niet goed, maar ik zag net nog een serie over de moord op Laëtitia, een achttienjarig Frans meisje. Haar hele leven onderging ze het ene misbruik na het andere, met de medeplichtigheid van justitie en de mensen die haar moesten beschermen. Femicide is niet alleen een probleem van Latijns-Amerika, het geweld is universeel.

Trots op Argentijns feminisme

Hoe zijn de tijden en context veranderd tegenover de jaren ’80 en de gebeurtenissen in het boek? 

Almada: Op wettelijk vlak is er veel veranderd. Neem het woord femicide. Dat benoemen, daarvoor een term hebben, was een enorme vooruitgang. Er zijn wetten die vrouwen beschermen, ngo’s en er is de feministische beweging.

Lees ook

© Leandro Fernández

‘Het feminisme leeft op straat, in de protestacties, in het activisme.’

De invloedrijke Ni Una Menos-beweging (‘Niet één [vrouw] less, ed.) For example, they let out the terrifying battle cry “They’re killing us.” This convinced people that we cannot remain indifferent to the fact that a woman is killed every 24 hours.

The feminist movement in Argentina has grown tremendously, especially in the last five or six years. This had an impact on all of Latin America. Realization has come to many people. Today we think differently about things, we are looking for the right terms, violence is being talked about.

I am proud of the women’s movement in Argentina. Also because it has detached itself from the academic world. Feminism belongs to the people, you don’t have to read stacks of books to be a feminist. Feminism lives on in the streets, in protests, in activism.

© Leandro Fernandez/Sen Retorno

Ni Una Minos protest march against femicide in 2015 in Mendoza, Argentina.

Has there also been an improvement in the numbers of violence since the Ni Una Menos movement and the new feminist wind?

Almada: No, unfortunately the numbers remain steady despite the actions of the feminists (The feminist movement in Argentina speaks of feminists, to reflect the diversity of the movement, ed.).. Femicide occurs more or less every 24 hours in Argentina. The cattle’s terrible deeds, always violent, are only getting worse.

The numbers on gender violence haven’t been kept around for very long. In addition, many of the femicides went under the radar, or were classified as domestic accidents or suicides. And even if they were suicides, what prompted these women to commit suicide? They may have been victims of violence for many years.

Was it perhaps the advantage of feminism in Argentina that girls and women no longer felt alone?

Almada: I think so. It is very important to know that you can talk to your friends, neighbor or colleagues about what happened to you, and not feel lonely. Especially if you know that when you file a report, you are still not taken seriously.

We may not be able to fully rely on the police and judiciary yet, but we can count on other women. This is very liberating.

© Wings Publishing

dead girls by Selva Almada Published by Uitgeverij Vleugels. 136 pages. ISBN 978-94-93186-31 6

Leave a Comment